Waarom Scandinavische openheid pure propaganda is

Naast zijn functie als leraar wiskunde, heeft Alaa verschillende patenten voor medische hulpmiddelen op zijn naam staan. Zijn vrienden noemen hem een genie. Zelf vindt de Syriër dat Zweden, het land waar hij asiel kreeg, geen kansen geeft aan getalenteerde mensen. Hij is diep teleurgesteld in de Scandinavische maatschappij. Hoe langer hij er verblijft, hoe depressiever hij wordt.

Racisme en propaganda

“Er werd mij verteld dat Scandinavië gastvrij en humanitair is. Niets is minder waar. Het is een uiterst racistische maatschappij. Eerst kwam ik in Denemarken terecht, waar ik duidelijk niet welkom was. Ik heb veel te verduren gekregen. Er is veel wantrouwen ten opzichte van mensen met een andere huidskleur, zeker wanneer deze ten einde raad zijn. Op een dag strompelde ik bleek en hongerig door een quasi verlaten straat. Ik zei niets, keek niemand aan, maar het was duidelijk dat ik niet uit de buurt kwam. Eén van de bewoners heeft haar hond op me afgestuurd. Afschuwelijk!

“Waarom Scandinavische openheid pure propaganda is” verder lezen

Vrouwen … Je weet hoe dat gaat

Irakees Hassan (rechts) en Syriër Muhammed (links) delen hun grootste liefde: kinderen. Telkens wanneer ze over hun familie vertellen, lichten ze op. Muhammed heeft een verblijfsvergunning in Duitsland, waardoor hij zich nergens zorgen om maakt. Bij Hassan ligt het anders. Zijn toekomst in Europa is onzeker. Hij is doodsbang om terug te keren naar Irak.  Terwijl we samen in een Syrisch restaurant aanschuiven, toont Hassan foto’s van de verwoesting die onlosmakelijk aan bombardementen gekoppeld is.

Dromen voor de kinderen

Sinds Cornelius en ikzelf van de Syrische keuken hebben geproefd, krijgen we er geen genoeg van. Als we er even tussenuit willen gaan, trekken we steevast naar een oriëntaals restaurant. Zo kozen we in Berlijn voor een Syrisch etablissement waar ze heerlijke geroosterde kip serveren. Met de nodige portie geluk strikten we een zitplaats. Toen de ober onze bestelling opnam, stonden andere gegadigden tot buiten aan te schuiven.

Hier ontmoetten we Hassan en Muhammed, twee vrienden die even verzot zijn op kippenkruidenmix als wij. Als ik hen met één woord zou omschrijven, zou ik het woord ‘hartelijk’ gebruiken. Hun glimlach leek op hun gezicht gebeiteld.

Ik haalde mijn beste Duits boven om hen aan te spreken. Dat was niet eenvoudig, moet ik toegeven. De lessen uit het middelbaar lijken uit mijn geheugen gewist. Ik was onder de indruk van de snelheid waarmee ze de taal hebben opgepikt. Muhammed kon mij nagenoeg perfect verstaan, maar had moeite om zich uit te drukken. Hassan sprong graag bij als vertaler. Hij leeft ondertussen meer dan een jaar in Duitsland en spendeert het gros van zijn tijd met de taal onder de knie te krijgen. “Dat is niet eenvoudig”, klonk het nadrukkelijk, “ik heb nooit gestudeerd. In Irak werkte ik als arbeider in de eierindustrie. Voor mijn kinderen lijkt alles gelukkig vanzelf te gaan. Zij gaan hier naar school en spreken Duits alsof het hun moedertaal is!”

Hassan glom van trots toen hij over zijn kinderen sprak. “Mijn kinderen zijn fantastisch! Ze wonen graag in Duitsland en hebben veel vrienden gemaakt. Mijn grootste dromen bewaar ik voor hen. Zij kunnen veel bereiken in hun leven!” Muhammed haalde zijn gsm boven om een foto van zijn 1 jarig kindje te tonen. Hij kreeg een weemoedige glans in zijn ogen.

Het was klaar als een klontje: deze twee vaders hielden zielsveel van hun kinderen.

Irak niet gevaarlijk genoeg

Nadat hij uitgepraat was over zijn kinderen, werd Hassans humeur somber. “Ik weet niet of we hier mogen blijven. Muhammed heeft geen problemen, want hij komt uit Syrië. Irak zou echter ‘niet gevaarlijk genoeg zijn’. Dat begrijp ik niet. Er zijn zoveel bommen! Als ik terug zou keren, loopt mijn familie gevaar.” Hij stak zijn vinger op, aangevend dat hij een idee had. “Wacht, ik zal het tonen … al is dit niet voor gevoelige ogen.” Hij glimlachte verontschuldigend naar mij, in zijn ogen een tere vrouw, waarna hij Cornelius bij de arm nam. Hassan bladerde door de foto’s op zijn gsm, waarna hij extreem harde beelden uitkoos. “Hier werkte ik. Er blijft niets van over.” Het was inderdaad niet voor gevoelige kijkers. De spanning steeg. Cornelius’ blik verstarde, terwijl hij meelevend knikte, terwijl Hassan foto’s van explosies en lichamen toonde. Misschien goed dat Hassan me in bescherming nam.

Na een korte stilte probeerden ze ons op te vrolijken. “Muhammed gaat nooit naar school!” deelde Hassan half-beschuldigend mee. Muhammed hief zijn handen in de lucht. “Ik kan er niets aan doen. Ze geven mij geen papieren”. Hassan fronste en zei: “Hoezo, geen papieren? Hoe kan dat nou?” Zijn Syrische vriend lachte schaapachtig. “Ik weet het niet. Het zij zo …” Muhammed maakte zich duidelijk geen zorgen. Pluk de dag leek zijn levensmotto.

Dat bleek inderdaad het geval. Na een poosje kreeg Muhammed telefoon van zijn vrouw. Ze vroeg zich af waarom hij nog niet thuis was. Hij proestte het uit toen Hassan dit vertaalde. “Oeps!” zei Muhammed schouderophalend. Ze trokken hun jas aan en namen afscheid. “Ach ja, vrouwen … je weet hoe dat gaat.” voegde Hassan er met een knipoog aan toe.

ABONNEER JE OP REFUTALES D.M.V. E-MAIL

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op deze blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

“Uiteindelijk is het heel simpel – we zijn allemaal mensen”

De Nederlandse Hanaâ is arts en volgt op dit moment de master Public Health aan de London School of Hygiene & Tropical Medicine. In de kerstvakantie van 2016 was Hanaâ tien dagen op Lesbos, om daar in verschillende vluchtelingenkampen medische hulp te bieden.

Van Facebook naar Lesbos

“Elke keer als ik mijn Facebook opende, kwamen er berichten over de Syrische oorlog in mijn tijdlijn. Ik voelde me machteloos, boos en verdrietig over zoveel ellende. En toen kwam Stichting Bootvluchteling op mijn pad  – een organisatie die praktische hulp biedt aan vluchtelingen op verschillende Griekse eilanden.” Met hen ging Hanaâ op medische missie.

““Uiteindelijk is het heel simpel – we zijn allemaal mensen”” verder lezen

Turkse ex-NAVO officier in België bespreekt asiel limbo

Na de mislukte coup in Turkije werden meer dan 200 NAVO officieren, waaronder quasi alle Turkse diplomaten die gestationeerd waren in het Brusselse hoofdkwartier, bevolen om terug te keren naar hun land. Van de ene op de andere dag werden Firats* Turkse bankrekeningen bevroren, zijn diplomatiek paspoort ingetrokken en zijn universitair diploma geannuleerd. Dat de NAVO hier nauwelijks op heeft gereageerd, bedroeft hem. Firat vroeg asiel aan in België en wacht de beslissing rond zijn dossier af.

De ex-officier getuigt over zijn hart voor de rule of law, hoe hij vanuit België de staatsgreep ervoer en zijn nieuwe status als paria. Uit veiligheidsoverwegingen wenst hij anoniem te blijven.

NAVO officieren gezuiverd in Turkije

De mislukte staatsgreep van 15 juli 2016 was een keerpunt in de levens van verschillende Turken. Naast de schokgolf die het nieuws met zich meebracht, nam de Turkse overheid drastische maatregelen om onenigheden te voorkomen. De media werd aan banden gelegd en meer dan 100.000 mensen in de publieke sector, waaronder leerkrachten en rechters, werden ontslagen omdat ze aanhangers van Fethullah Gülen (het vermeende brein achter de staatsgreep) zouden zijn.

“Turkse ex-NAVO officier in België bespreekt asiel limbo” verder lezen

Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur

Vijf jonge mannen vertellen hun verhaal over hun worsteling met het vinden van een baan of het beginnen met een studie.

Taher (21), Obaida (21) en Omran (21) zaten zeventien jaar geleden bij elkaar in de kleuterklas in Daraa, Syrië. Sindsdien zijn ze elkaars ‘broers’. Mohammed (24) is de oudere broer van Taher en is anderhalf jaar geleden, samen met hem, via Duitsland in Nederland aangekomen. Jeremy (21) is een Nederlander met een hart voor vluchtelingen en is student Sociaal Werk. Hij helpt Mohammed met het oefenen van zijn Nederlands. Via enkele omzwervingen binnen Nederland wonen zowel Taher, Mohammed als Omran nu in de provincie Zeeland. Obaida woont verder oostwaarts, in Brabant, en is een dag op bezoek bij zijn beste vriend Taher. Ik ga met ze in gesprek over hun leven in Nederland.

“Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur” verder lezen

Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende

Zelden ontmoet je mensen wiens kracht en levensenergie anderen tot beweging aanzetten. Sally Ghannoum is zo iemand. Anderhalf jaar nadat ze in België aankwam, heeft ze -met de hulp van tientallen nieuwe vrienden- een Syrisch restaurant uit de grond gestampt.

We spraken haar in het Antwerpse Dilbi Falafel, terwijl we van de verzorgde keuken genoten. Algauw werd duidelijk dat Sally meer te bieden heeft dan enkel Oriëntaalse schotels. Je zou haar de belichaming van geslaagde integratie kunnen noemen.

Restaurant in Arabische wijk

Dilbi Falafel is niet meteen een zaak die je per toeval ontdekt. Via mond-tot-mondreclame groeit het cliënteel gestaag. Het ligt in de Antwerpse Diepestraat (nr. 60), op tien minuutjes wandelen van het station. Mijn eerste impuls, de winkelstraat de Meir inlopen, onderdrukkend, begaf ik me naar de Arabische wijk. Sally droomt van een groot restaurant op de Groenplaats, maar neemt voorlopig genoegen met haar knusse zaak. Ze heeft gelijk. Misschien voegt de locatie zelfs wat toe aan de charme.

“Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende” verder lezen

“Ik wil enkel een reisvisum voor Turkije”

Hussein is alleen vanuit Aleppo, Syrië, naar Duitsland getrokken. Hij heeft niveau B1 Duits gehaald en is volop zijn talenkennis aan het bijschaven. Zijn leven in Europa loopt best goed. Het enige wat moeilijk ligt, is gescheiden zijn van zijn familie (Husseins broer en ouders verblijven momenteel in Turkije). Hij heeft contact met hen, maar kan geen reisvisum bekomen.

“Van elkaar gescheiden zijn is niet eenvoudig, maar daar is niets aan te doen. Ik maakte de keuze om hier naartoe te komen. Dit heb ik me geen moment beklaagd. Het is hier goed. Ik moet de consequenties van mijn keuzes dragen.

““Ik wil enkel een reisvisum voor Turkije”” verder lezen

Als we vluchtelingen een kans geven, hebben ze schitterende ideeën

Gulwali Passarlay is auteur, spreker bij TEDx, activist en student politiek. Hij is ook commissaris bij de Children’s Commision on Child Poverty (Kindercommissie voor Kinderarmoede)  en was vertegenwoordiger van de National Scrutiny Group (Nationale Controlegroep).  Hij is ook vluchteling. Toen hij 12 jaar was, gaf Gulwali’s moeder geld aan smokkelaars om hem samen met zijn broer van Afghanistan naar Europa te brengen. Deze odysseetocht duurde een jaar. In die 12 maanden heeft hij periodes van gevangenschap, uithongering, wreedheid en geweld gekend. Gulwali heeft ondertussen veel grootse dingen bereikt. Zijn migratieverhaal heeft hem gemaakt tot de man die hij vandaag is.

Hoewel verschillende media uitgebreid over Gulwani’s ervaringen berichtten, kwam zijn standpunt rond de inclusie van vluchtelingen nauwelijks aan bod. Vandaag praat hij openhartig met TERN en RefuTales over de mogelijkheden en obstakels van wereldburgerschap.

"Als we vluchtelingen een kans geven, hebben ze schitterende ideeën" verder lezen

Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen

Mustafa Aljaradi (31) komt oorspronkelijk uit de buurt van Raqqa, Syrië. Hij is politiek vluchteling. In zijn thuisland uitte hij stevige kritiek op het regime van Assad en IS. Uit angst voor represailles vluchtte hij drie jaar geleden naar Turkije, om uiteindelijk via Duitsland in Nederland terecht te komen. Hij voelt het als zijn roeping om de wereld wakker te schudden. Daarom laat hij via Facebook en Twitter (@Mjaradie), in woord en beeld, de verschrikkelijke gevolgen van de Syrische burgeroorlog zien.

Voor zijn aankomst in Nederland heeft Mustafa zijn vingerafdruk in Duitsland afgegeven. Hierdoor liep zijn procedure vertraging op. In Nederland bemerkt hij de vooroordelen en de verdeeldheid over vluchtelingen. Hij pleit daarom voor meer achtergrondinformatie over vluchtelingen, zodat mensen hun beeld kunnen bijstellen. Als je hem vraagt naar integratie, geeft hij aan dat dat het beste lukt als je de taal spreekt. Hier heeft hij enkele praktische tips voor bij de hand.

Aankomst in Nederland

Mustafa vertelt dat zijn onwetendheid over de gevolgen van het afgeven van een vingerafdruk in een Europees aankomstland, zijn proces heeft vertraagd. Voordat Mustafa anderhalf jaar geleden in Nederland aankwam, heeft hij namelijk bij aankomst in Duitsland zijn vingerafdruk afgegeven. Hij refereert naar het zogenaamde Verdrag van Dublin, ook wel de Dublin-claim genoemd. Mustafa lijkt tijdens het interview goed op de hoogte te zijn van de inhoud van dit verdrag. Dit was hem echter niet bekend toen hij in Europa aankwam.

"Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen" verder lezen

Overheid moet vluchtelingen Netflix geven zodat taalstudie leuk wordt

Refutales-oprichtster Sajida Altaya  wil graag haar opinies delen, maar ook van haar cultuur laten proeven. Dat proeven neemt ze vrij letterlijk. Een volk leer je kennen via hun keuken. Met trots nodigde ze haar mede-oprichters bij haar gezin in Stuttgart uit voor een typisch Syrische maaltijd.

Hier leerden we dat haar zus Heba een totaal tegenovergestelde visie heeft op het leren van de lokale taal.

Zusterlijk gekibbel

Sajida’s moeder Waheba stond -met de nodige hulp van haar dochters- in voor het koken. Ze spaarde kosten noch moeite: gasten worden tot in de puntjes in de watten gelegd. Ze schotelde ons verse tabouleh, gevulde groenten, soepen en zelfgemaakte frietjes voor. Tussendoor genoten we van zelfgemaakte cakes, vruchtensap, thee en Syrische koffie. Het was overheerlijk.

"Overheid moet vluchtelingen Netflix geven zodat taalstudie leuk wordt" verder lezen