Binnenkijken in een integratiecursus


Er wordt vaak gesproken over het belang van normen en waarden in het integratieproces, maar wat betekent dit in de praktijk? 
Wat zijn de fundamenten uit onze samenleving, en hoe gaan nieuwkomers daarmee om? Sommige vluchtelingen zijn van oordeel dat een integratiecursussen niet over integratie gaan. Eén vraag ligt iedereen op de lippen: wat is de waarde van deze lessen?

We trokken onze stoute schoenen aan en besloten een integratiecursus bij te wonen. Abdeslam El Ghamri bleek bereid de deuren van zijn inburgeringsklas open te zetten. RefuTales mocht de les rond de Belgische normen en waarden meevolgen. Op die manier konden we de reacties van de cursisten uit eerste hand vernemen. Oordeel vooral zelf.

Nieuwsgierige blikken

Toen Cornelius Roemer en ikzelf de integratiecursus klas binnen wandelden, werden we met nieuwsgierige blikken onthaald.

De gezichten van de cursisten spraken boekdelen: ‘wie waren deze westerlingen?’ en ‘wat deden zij in een – in het Arabisch gedoceerde – integratiecursus?’. We namen een plaatsje achterin het lokaal.

"Binnenkijken in een integratiecursus" verder lezen

Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen

Mustafa Aljaradi (31) komt oorspronkelijk uit de buurt van Raqqa, Syrië. Hij is politiek vluchteling. In zijn thuisland uitte hij stevige kritiek op het regime van Assad en IS. Uit angst voor represailles vluchtte hij drie jaar geleden naar Turkije, om uiteindelijk via Duitsland in Nederland terecht te komen. Hij voelt het als zijn roeping om de wereld wakker te schudden. Daarom laat hij via Facebook en Twitter (@Mjaradie), in woord en beeld, de verschrikkelijke gevolgen van de Syrische burgeroorlog zien.

Voor zijn aankomst in Nederland heeft Mustafa zijn vingerafdruk in Duitsland afgegeven. Hierdoor liep zijn procedure vertraging op. In Nederland bemerkt hij de vooroordelen en de verdeeldheid over vluchtelingen. Hij pleit daarom voor meer achtergrondinformatie over vluchtelingen, zodat mensen hun beeld kunnen bijstellen. Als je hem vraagt naar integratie, geeft hij aan dat dat het beste lukt als je de taal spreekt. Hier heeft hij enkele praktische tips voor bij de hand.

Aankomst in Nederland

Mustafa vertelt dat zijn onwetendheid over de gevolgen van het afgeven van een vingerafdruk in een Europees aankomstland, zijn proces heeft vertraagd. Voordat Mustafa anderhalf jaar geleden in Nederland aankwam, heeft hij namelijk bij aankomst in Duitsland zijn vingerafdruk afgegeven. Hij refereert naar het zogenaamde Verdrag van Dublin, ook wel de Dublin-claim genoemd. Mustafa lijkt tijdens het interview goed op de hoogte te zijn van de inhoud van dit verdrag. Dit was hem echter niet bekend toen hij in Europa aankwam.

"Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen" verder lezen

Leraar integratiecursus: geen integratie zonder respect voor normen en waarden

Abdeslam El Ghamri heeft Marokkaanse roots en woont sinds 1995 in België. Als hij zichzelf beschrijft, begint hij steevast met ‘gelukkig getrouwd en papa van 4 schatten van kinderen’. Naast zijn gezin, hecht hij veel belang aan zijn werk. Als docent Maatschappelijke Oriëntatie (MO) bij het Agentschap Integratie en Inburgering maakt hij nieuwkomers wegwijs in de Belgische samenleving.

Doordat hij zelf een migratieachtergrond heeft, zijn de kansen en hinderpalen die deze mensen ondervinden hem alom bekend. Dit maakt hem een uitstekend leraar. Naast een immense presence, heeft Abdeslam ook een vlotte pen. Onderstaande getuigenis geeft mooi weer hoe hij zich uitermate inzet voor onze multiculturele samenleving.

Alle taboes op tafel

Ondanks het slechte weer, blijft België (voor mij) één van de aantrekkelijkste landen van Europa. Niet omdat ik beweer dat het leven hier beter zou zijn dan ergens anders, maar omwille van de democratie, vrijheid en gelijkheid tussen alle burgers. Iedereen is hier evenveel waard: ongeacht hun ras, kleur, geloof, geslacht, etc. Er heerst solidariteit tussen de sterken en de zwakken, met respect voor ieder mens en dier.

Integratie begint bij de taal te leren en de waarden en normen van de samenleving te aanvaarden

"Leraar integratiecursus: geen integratie zonder respect voor normen en waarden" verder lezen

Overheid moet vluchtelingen Netflix geven zodat taalstudie leuk wordt

Refutales-oprichtster Sajida Altaya  wil graag haar opinies delen, maar ook van haar cultuur laten proeven. Dat proeven neemt ze vrij letterlijk. Een volk leer je kennen via hun keuken. Met trots nodigde ze haar mede-oprichters bij haar gezin in Stuttgart uit voor een typisch Syrische maaltijd.

Hier leerden we dat haar zus Heba een totaal tegenovergestelde visie heeft op het leren van de lokale taal.

Zusterlijk gekibbel

Sajida’s moeder Waheba stond -met de nodige hulp van haar dochters- in voor het koken. Ze spaarde kosten noch moeite: gasten worden tot in de puntjes in de watten gelegd. Ze schotelde ons verse tabouleh, gevulde groenten, soepen en zelfgemaakte frietjes voor. Tussendoor genoten we van zelfgemaakte cakes, vruchtensap, thee en Syrische koffie. Het was overheerlijk.

"Overheid moet vluchtelingen Netflix geven zodat taalstudie leuk wordt" verder lezen

De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands.  Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden over de erbarmelijke levensomstandigheden in Belgische vluchtelingenkampen.

Belgisch vluchtelingenkamp

Voeding

Sara* haalt haar schouders op. ‘We hadden vaak honger. Als we wat geld over hadden, kochten we chocolade. Ik zou liever pasta hebben gegeten, maar we konden niet koken in het kamp.’

‘De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter’

Haar echtgenoot pikt in: ‘Het eten dat we voorgeschoteld kregen, was absoluut niet lekker. Het was ook maar net genoeg voor een vrouw, zeker niet voor een man. De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter. Het was afschuwelijk. Sara werd hier ziek van. Ze is naar een dokter moeten gaan die haar adviseerde om van dieet te veranderen, maar dat stond de kampleiding niet toe.’

"De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter" verder lezen

Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands. Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden hoe moeilijk het is om een job te vinden.

Warm welkom

De vlotte dertigers Saïd en Sara  zouden ons in hun Belgische appartementje ontvangen. We hadden hen nog nooit ontmoet en hadden dan ook geen idee wat we konden verwachten. De kleine lift bracht ons omhoog in het robuuste woningcomplex. Dit bouwde de spanning op die we voelden kriebelen. Vandaag zouden we ons eerste échte interview doen.

Het koppel wachtte ons glimlachend op. Saïd en Sara oogden ietwat verlegen, maar waren vooral blij met de interesse die we toonden. Ze namen onze jassen aan en gebaarden dat we binnen mochten komen. Met vers fruit werden we verwelkomd in de knusse woonkamer. Het leek alsof we elkaar al jaren kenden.

Eén week na hun huwelijk vluchtten ze naar Europa, waarbij ze de Middellandse Zee in een rubberbootje trotseerden.

"Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel III: Misdaad en integratie

In Deel I en  II van onze interviewreeks met Sajida bespraken we de asielprocedure en cultuurschokken. Nu gaat haar verhaal verder. Het derde en laatste deel gaat dieper in op aanrandingen, Duits leren, en haar strijd om haar studies in Europa verder te zetten.

Deel III: Misdaad en integratie

Vorige keer spraken we over gebrek aan respect. Wat ging er door je heen toen je hoorde over de aanrandingen tijdens nieuwjaarsnacht in Keulen?

“Ik was geschokt!

Het duurde een tijdje vooraleer de berichten ons kamp bereikten, maar het kwam erg hard aan. Ik heb me keer op keer afgevraagd: waarom? Waarom zou iemand zoiets doen? Ik snapte het niet. Nog steeds niet. Ik weet dat mensen tot gruwelijkheden in staat zijn. Kijk maar wat er allemaal in Syrië is gebeurd … Maar massa aanrandingen? Neen, ik kon het niet vatten. Mijn hart bloedde.

"Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel III: Misdaad en integratie" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen

Vorige keer vertelde Sajida over haar aankomst in Duitsland. Ondertussen gaat het verhaal verder terwijl ze zich aanpast aan haar nieuwe situatie. Deel II van de driedelige reeks ‘Inzichten van een jonge Syrische in Europa’ gaat in op de asielprocedure, veiligheid en cultuurschokken. 

Deel II: Aanpassen

Hoe verliep de asielprocedure?

“Bij onze aankomst in Duitsland vulden we allerlei papierwerk in. De komende maanden gaven we meer informatie over wie we zijn, waar we vandaan kwamen, en waarom we asiel wensten. We moesten ook meermaals voor de rechtbank verschijnen. Aangezien we onze Syrische afkomst konden bewijzen, was het onderzoek naar onze situatie relatief beperkt. Anderen moesten een veel langere procedure ondergaan.

Iedereen kreeg één boodschap: wachten.

“Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen” verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel I: Aankomst

In een verlichtend interview deelt RefuTales oprichtster Sajida Altaya haar ervaringen als vluchteling in Europa met collega’s Dorien Dierckx en Cornelius Roemer. Dit diepgaande gesprek resulteerde in een driedelige reeks. Deel I gaat in op haar reis naar Duitsland en de eerste maanden van haar verblijf.

DEEL I: Aankomst

Waarom ben je Syrië ontvlucht?

“We voelden ons niet meer veilig. In de zomer van 2014 veranderde het dorp waar ik opgroeide, ongeveer een uur rijden van Damascus, in een oorlogsgebied. Gevechten tussen rebellen en strijdkrachten van de overheid werden dagelijkse kost. We verhuisden naar Damascus in de hoop daar wat rust te vinden.

Zelfs daar bleek de situatie gevaarlijk. Het was onmogelijk om door te gaan met het dagelijkse leven. Na een maand verlieten we ons geliefde thuisland. Mijn zus besloot om samen met haar echtgenoot in Damascus te blijven. Dat was beangstigend. We namen haar negenjarige dochter mee in de hoop dat haar ouders ons later zouden kunnen volgen. Ze zijn ondertussen al meer dan twee jaar gescheiden.

"Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel I: Aankomst" verder lezen