Turkse ex-NAVO officier in België bespreekt asiel limbo

Na de mislukte coup in Turkije werden meer dan 200 NAVO officieren, waaronder quasi alle Turkse diplomaten die gestationeerd waren in het Brusselse hoofdkwartier, bevolen om terug te keren naar hun land. Van de ene op de andere dag werden Firats* Turkse bankrekeningen bevroren, zijn diplomatiek paspoort ingetrokken en zijn universitair diploma geannuleerd. Dat de NAVO hier nauwelijks op heeft gereageerd, bedroeft hem. Firat vroeg asiel aan in België en wacht de beslissing rond zijn dossier af.

De ex-officier getuigt over zijn hart voor de rule of law, hoe hij vanuit België de staatsgreep ervoer en zijn nieuwe status als paria. Uit veiligheidsoverwegingen wenst hij anoniem te blijven.

NAVO officieren gezuiverd in Turkije

De mislukte staatsgreep van 15 juli 2016 was een keerpunt in de levens van verschillende Turken. Naast de schokgolf die het nieuws met zich meebracht, nam de Turkse overheid drastische maatregelen om onenigheden te voorkomen. De media werd aan banden gelegd en meer dan 100.000 mensen in de publieke sector, waaronder leerkrachten en rechters, werden ontslagen omdat ze aanhangers van Fethullah Gülen (het vermeende brein achter de staatsgreep) zouden zijn.

“Turkse ex-NAVO officier in België bespreekt asiel limbo” verder lezen

Ik stoorde me aan vluchtelingen, nu ben ik er zelf één

Twee jaar geleden verhuisden Melek* en haar man, een Turkse diplomaat aangesteld in Brussel, naar België. Voor haar vertrek nam ze onbetaald verlof bij de prestigieuze instelling waar ze werkte. Tot 15 juli 2016 was hun leven perfect. Alles veranderde in één dag. Na de poging tot staatsgreep in Turkije, werd haar man uit zijn taken ontheven. Melek werd op haar beurt ontslagen omdat ze met hem gehuwd was. Niet in staat naar hun land terug te keren uit angst voor vervolging, vroegen ze asiel aan in België. Geldgebrek en angst voor represailles overheersen hun leven.

Ondanks haar drukke agenda – zoeken naar een job, het volgen van lessen Frans en Nederlands en haar onbetaald onderzoek als doctoraatskandidate – vond ze een gaatje om een opiniestuk te schrijven voor RefuTales. Eén jaar na de mislukte staatsgreep voelt Melek zich klaar om haar verhaal te doen.

“Ik stoorde me aan vluchtelingen, nu ben ik er zelf één” verder lezen

Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende

Zelden ontmoet je mensen wiens kracht en levensenergie anderen tot beweging aanzetten. Sally Ghannoum is zo iemand. Anderhalf jaar nadat ze in België aankwam, heeft ze -met de hulp van tientallen nieuwe vrienden- een Syrisch restaurant uit de grond gestampt.

We spraken haar in het Antwerpse Dilbi Falafel, terwijl we van de verzorgde keuken genoten. Algauw werd duidelijk dat Sally meer te bieden heeft dan enkel Oriëntaalse schotels. Je zou haar de belichaming van geslaagde integratie kunnen noemen.

Restaurant in Arabische wijk

Dilbi Falafel is niet meteen een zaak die je per toeval ontdekt. Via mond-tot-mondreclame groeit het cliënteel gestaag. Het ligt in de Antwerpse Diepestraat (nr. 60), op tien minuutjes wandelen van het station. Mijn eerste impuls, de winkelstraat de Meir inlopen, onderdrukkend, begaf ik me naar de Arabische wijk. Sally droomt van een groot restaurant op de Groenplaats, maar neemt voorlopig genoegen met haar knusse zaak. Ze heeft gelijk. Misschien voegt de locatie zelfs wat toe aan de charme.

“Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende” verder lezen

Taboes als homoseksualiteit in integratiecursus


Abdeslam El Ghamri
, leraar Maatschappelijke Oriëntatie bij het Agentschap van Integratie en Inburgering, nodigde ons uit om een integratiecursus bij te wonen. Aangezien
‘normen en waarden’ zijn stokpaardje is, koos hij die les uit zijn repertoire. We gingen gretig op dit aanbod in.

Abdeslam gaat steevast van start met een theoretisch luik, waar concepten als gendergelijkheid worden uiteengezet. Vervolgens wordt er overgegaan tot discussie. Alle cursisten geven daarbij hun mening aan de hand van uitdagende vragen. Het was opvallend hoezeer ze allen van discussie houden. Vooral rond homoseksualiteit wilde iedereen zijn zegje doen.

Met dit artikel biedt RefuTales een exclusieve kijk in hoe het er in een integratiecursus aan toegaat …

Respectvolle Belgen

Na het theoretische luik van de integratiecursus, dat al behoorlijk interactief was, ging de discussie van start. Dit begon met een open vraag van Abdeslam: “Wat denken jullie zelf over de Belgische normen en waarden?” Iedereen mocht zijn/haar mening geven.

"Taboes als homoseksualiteit in integratiecursus" verder lezen

Binnenkijken in een integratiecursus


Er wordt vaak gesproken over het belang van normen en waarden in het integratieproces, maar wat betekent dit in de praktijk? 
Wat zijn de fundamenten uit onze samenleving, en hoe gaan nieuwkomers daarmee om? Sommige vluchtelingen zijn van oordeel dat een integratiecursussen niet over integratie gaan. Eén vraag ligt iedereen op de lippen: wat is de waarde van deze lessen?

We trokken onze stoute schoenen aan en besloten een integratiecursus bij te wonen. Abdeslam El Ghamri bleek bereid de deuren van zijn inburgeringsklas open te zetten. RefuTales mocht de les rond de Belgische normen en waarden meevolgen. Op die manier konden we de reacties van de cursisten uit eerste hand vernemen. Oordeel vooral zelf.

Nieuwsgierige blikken

Toen Cornelius Roemer en ikzelf de integratiecursus klas binnen wandelden, werden we met nieuwsgierige blikken onthaald.

De gezichten van de cursisten spraken boekdelen: ‘wie waren deze westerlingen?’ en ‘wat deden zij in een – in het Arabisch gedoceerde – integratiecursus?’. We namen een plaatsje achterin het lokaal.

"Binnenkijken in een integratiecursus" verder lezen

Leraar integratiecursus: geen integratie zonder respect voor normen en waarden

Abdeslam El Ghamri heeft Marokkaanse roots en woont sinds 1995 in België. Als hij zichzelf beschrijft, begint hij steevast met ‘gelukkig getrouwd en papa van 4 schatten van kinderen’. Naast zijn gezin, hecht hij veel belang aan zijn werk. Als docent Maatschappelijke Oriëntatie (MO) bij het Agentschap Integratie en Inburgering maakt hij nieuwkomers wegwijs in de Belgische samenleving.

Doordat hij zelf een migratieachtergrond heeft, zijn de kansen en hinderpalen die deze mensen ondervinden hem alom bekend. Dit maakt hem een uitstekend leraar. Naast een immense presence, heeft Abdeslam ook een vlotte pen. Onderstaande getuigenis geeft mooi weer hoe hij zich uitermate inzet voor onze multiculturele samenleving.

Alle taboes op tafel

Ondanks het slechte weer, blijft België (voor mij) één van de aantrekkelijkste landen van Europa. Niet omdat ik beweer dat het leven hier beter zou zijn dan ergens anders, maar omwille van de democratie, vrijheid en gelijkheid tussen alle burgers. Iedereen is hier evenveel waard: ongeacht hun ras, kleur, geloof, geslacht, etc. Er heerst solidariteit tussen de sterken en de zwakken, met respect voor ieder mens en dier.

Integratie begint bij de taal te leren en de waarden en normen van de samenleving te aanvaarden

"Leraar integratiecursus: geen integratie zonder respect voor normen en waarden" verder lezen

De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands.  Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden over de erbarmelijke levensomstandigheden in Belgische vluchtelingenkampen.

Belgisch vluchtelingenkamp

Voeding

Sara* haalt haar schouders op. ‘We hadden vaak honger. Als we wat geld over hadden, kochten we chocolade. Ik zou liever pasta hebben gegeten, maar we konden niet koken in het kamp.’

‘De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter’

Haar echtgenoot pikt in: ‘Het eten dat we voorgeschoteld kregen, was absoluut niet lekker. Het was ook maar net genoeg voor een vrouw, zeker niet voor een man. De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter. Het was afschuwelijk. Sara werd hier ziek van. Ze is naar een dokter moeten gaan die haar adviseerde om van dieet te veranderen, maar dat stond de kampleiding niet toe.’

"De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter" verder lezen

Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands. Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden hoe moeilijk het is om een job te vinden.

Warm welkom

De vlotte dertigers Saïd en Sara  zouden ons in hun Belgische appartementje ontvangen. We hadden hen nog nooit ontmoet en hadden dan ook geen idee wat we konden verwachten. De kleine lift bracht ons omhoog in het robuuste woningcomplex. Dit bouwde de spanning op die we voelden kriebelen. Vandaag zouden we ons eerste échte interview doen.

Het koppel wachtte ons glimlachend op. Saïd en Sara oogden ietwat verlegen, maar waren vooral blij met de interesse die we toonden. Ze namen onze jassen aan en gebaarden dat we binnen mochten komen. Met vers fruit werden we verwelkomd in de knusse woonkamer. Het leek alsof we elkaar al jaren kenden.

Eén week na hun huwelijk vluchtten ze naar Europa, waarbij ze de Middellandse Zee in een rubberbootje trotseerden.

"Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie" verder lezen