Vrouwen … Je weet hoe dat gaat

Irakees Hassan (rechts) en Syriër Muhammed (links) delen hun grootste liefde: kinderen. Telkens wanneer ze over hun familie vertellen, lichten ze op. Muhammed heeft een verblijfsvergunning in Duitsland, waardoor hij zich nergens zorgen om maakt. Bij Hassan ligt het anders. Zijn toekomst in Europa is onzeker. Hij is doodsbang om terug te keren naar Irak.  Terwijl we samen in een Syrisch restaurant aanschuiven, toont Hassan foto’s van de verwoesting die onlosmakelijk aan bombardementen gekoppeld is.

Dromen voor de kinderen

Sinds Cornelius en ikzelf van de Syrische keuken hebben geproefd, krijgen we er geen genoeg van. Als we er even tussenuit willen gaan, trekken we steevast naar een oriëntaals restaurant. Zo kozen we in Berlijn voor een Syrisch etablissement waar ze heerlijke geroosterde kip serveren. Met de nodige portie geluk strikten we een zitplaats. Toen de ober onze bestelling opnam, stonden andere gegadigden tot buiten aan te schuiven.

Hier ontmoetten we Hassan en Muhammed, twee vrienden die even verzot zijn op kippenkruidenmix als wij. Als ik hen met één woord zou omschrijven, zou ik het woord ‘hartelijk’ gebruiken. Hun glimlach leek op hun gezicht gebeiteld.

Ik haalde mijn beste Duits boven om hen aan te spreken. Dat was niet eenvoudig, moet ik toegeven. De lessen uit het middelbaar lijken uit mijn geheugen gewist. Ik was onder de indruk van de snelheid waarmee ze de taal hebben opgepikt. Muhammed kon mij nagenoeg perfect verstaan, maar had moeite om zich uit te drukken. Hassan sprong graag bij als vertaler. Hij leeft ondertussen meer dan een jaar in Duitsland en spendeert het gros van zijn tijd met de taal onder de knie te krijgen. “Dat is niet eenvoudig”, klonk het nadrukkelijk, “ik heb nooit gestudeerd. In Irak werkte ik als arbeider in de eierindustrie. Voor mijn kinderen lijkt alles gelukkig vanzelf te gaan. Zij gaan hier naar school en spreken Duits alsof het hun moedertaal is!”

Hassan glom van trots toen hij over zijn kinderen sprak. “Mijn kinderen zijn fantastisch! Ze wonen graag in Duitsland en hebben veel vrienden gemaakt. Mijn grootste dromen bewaar ik voor hen. Zij kunnen veel bereiken in hun leven!” Muhammed haalde zijn gsm boven om een foto van zijn 1 jarig kindje te tonen. Hij kreeg een weemoedige glans in zijn ogen.

Het was klaar als een klontje: deze twee vaders hielden zielsveel van hun kinderen.

Irak niet gevaarlijk genoeg

Nadat hij uitgepraat was over zijn kinderen, werd Hassans humeur somber. “Ik weet niet of we hier mogen blijven. Muhammed heeft geen problemen, want hij komt uit Syrië. Irak zou echter ‘niet gevaarlijk genoeg zijn’. Dat begrijp ik niet. Er zijn zoveel bommen! Als ik terug zou keren, loopt mijn familie gevaar.” Hij stak zijn vinger op, aangevend dat hij een idee had. “Wacht, ik zal het tonen … al is dit niet voor gevoelige ogen.” Hij glimlachte verontschuldigend naar mij, in zijn ogen een tere vrouw, waarna hij Cornelius bij de arm nam. Hassan bladerde door de foto’s op zijn gsm, waarna hij extreem harde beelden uitkoos. “Hier werkte ik. Er blijft niets van over.” Het was inderdaad niet voor gevoelige kijkers. De spanning steeg. Cornelius’ blik verstarde, terwijl hij meelevend knikte, terwijl Hassan foto’s van explosies en lichamen toonde. Misschien goed dat Hassan me in bescherming nam.

Na een korte stilte probeerden ze ons op te vrolijken. “Muhammed gaat nooit naar school!” deelde Hassan half-beschuldigend mee. Muhammed hief zijn handen in de lucht. “Ik kan er niets aan doen. Ze geven mij geen papieren”. Hassan fronste en zei: “Hoezo, geen papieren? Hoe kan dat nou?” Zijn Syrische vriend lachte schaapachtig. “Ik weet het niet. Het zij zo …” Muhammed maakte zich duidelijk geen zorgen. Pluk de dag leek zijn levensmotto.

Dat bleek inderdaad het geval. Na een poosje kreeg Muhammed telefoon van zijn vrouw. Ze vroeg zich af waarom hij nog niet thuis was. Hij proestte het uit toen Hassan dit vertaalde. “Oeps!” zei Muhammed schouderophalend. Ze trokken hun jas aan en namen afscheid. “Ach ja, vrouwen … je weet hoe dat gaat.” voegde Hassan er met een knipoog aan toe.

ABONNEER JE OP REFUTALES D.M.V. E-MAIL

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op deze blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Turkse ex-NAVO officier in België bespreekt asiel limbo

Na de mislukte coup in Turkije werden meer dan 200 NAVO officieren, waaronder quasi alle Turkse diplomaten die gestationeerd waren in het Brusselse hoofdkwartier, bevolen om terug te keren naar hun land. Van de ene op de andere dag werden Firats* Turkse bankrekeningen bevroren, zijn diplomatiek paspoort ingetrokken en zijn universitair diploma geannuleerd. Dat de NAVO hier nauwelijks op heeft gereageerd, bedroeft hem. Firat vroeg asiel aan in België en wacht de beslissing rond zijn dossier af.

De ex-officier getuigt over zijn hart voor de rule of law, hoe hij vanuit België de staatsgreep ervoer en zijn nieuwe status als paria. Uit veiligheidsoverwegingen wenst hij anoniem te blijven.

NAVO officieren gezuiverd in Turkije

De mislukte staatsgreep van 15 juli 2016 was een keerpunt in de levens van verschillende Turken. Naast de schokgolf die het nieuws met zich meebracht, nam de Turkse overheid drastische maatregelen om onenigheden te voorkomen. De media werd aan banden gelegd en meer dan 100.000 mensen in de publieke sector, waaronder leerkrachten en rechters, werden ontslagen omdat ze aanhangers van Fethullah Gülen (het vermeende brein achter de staatsgreep) zouden zijn.

“Turkse ex-NAVO officier in België bespreekt asiel limbo” verder lezen

Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur

Vijf jonge mannen vertellen hun verhaal over hun worsteling met het vinden van een baan of het beginnen met een studie.

Taher (21), Obaida (21) en Omran (21) zaten zeventien jaar geleden bij elkaar in de kleuterklas in Daraa, Syrië. Sindsdien zijn ze elkaars ‘broers’. Mohammed (24) is de oudere broer van Taher en is anderhalf jaar geleden, samen met hem, via Duitsland in Nederland aangekomen. Jeremy (21) is een Nederlander met een hart voor vluchtelingen en is student Sociaal Werk. Hij helpt Mohammed met het oefenen van zijn Nederlands. Via enkele omzwervingen binnen Nederland wonen zowel Taher, Mohammed als Omran nu in de provincie Zeeland. Obaida woont verder oostwaarts, in Brabant, en is een dag op bezoek bij zijn beste vriend Taher. Ik ga met ze in gesprek over hun leven in Nederland.

“Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur” verder lezen

Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende

Zelden ontmoet je mensen wiens kracht en levensenergie anderen tot beweging aanzetten. Sally Ghannoum is zo iemand. Anderhalf jaar nadat ze in België aankwam, heeft ze -met de hulp van tientallen nieuwe vrienden- een Syrisch restaurant uit de grond gestampt.

We spraken haar in het Antwerpse Dilbi Falafel, terwijl we van de verzorgde keuken genoten. Algauw werd duidelijk dat Sally meer te bieden heeft dan enkel Oriëntaalse schotels. Je zou haar de belichaming van geslaagde integratie kunnen noemen.

Restaurant in Arabische wijk

Dilbi Falafel is niet meteen een zaak die je per toeval ontdekt. Via mond-tot-mondreclame groeit het cliënteel gestaag. Het ligt in de Antwerpse Diepestraat (nr. 60), op tien minuutjes wandelen van het station. Mijn eerste impuls, de winkelstraat de Meir inlopen, onderdrukkend, begaf ik me naar de Arabische wijk. Sally droomt van een groot restaurant op de Groenplaats, maar neemt voorlopig genoegen met haar knusse zaak. Ze heeft gelijk. Misschien voegt de locatie zelfs wat toe aan de charme.

“Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende” verder lezen

Als we vluchtelingen een kans geven, hebben ze schitterende ideeën

Gulwali Passarlay is auteur, spreker bij TEDx, activist en student politiek. Hij is ook commissaris bij de Children’s Commision on Child Poverty (Kindercommissie voor Kinderarmoede)  en was vertegenwoordiger van de National Scrutiny Group (Nationale Controlegroep).  Hij is ook vluchteling. Toen hij 12 jaar was, gaf Gulwali’s moeder geld aan smokkelaars om hem samen met zijn broer van Afghanistan naar Europa te brengen. Deze odysseetocht duurde een jaar. In die 12 maanden heeft hij periodes van gevangenschap, uithongering, wreedheid en geweld gekend. Gulwali heeft ondertussen veel grootse dingen bereikt. Zijn migratieverhaal heeft hem gemaakt tot de man die hij vandaag is.

Hoewel verschillende media uitgebreid over Gulwani’s ervaringen berichtten, kwam zijn standpunt rond de inclusie van vluchtelingen nauwelijks aan bod. Vandaag praat hij openhartig met TERN en RefuTales over de mogelijkheden en obstakels van wereldburgerschap.

"Als we vluchtelingen een kans geven, hebben ze schitterende ideeën" verder lezen

Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen

Mustafa Aljaradi (31) komt oorspronkelijk uit de buurt van Raqqa, Syrië. Hij is politiek vluchteling. In zijn thuisland uitte hij stevige kritiek op het regime van Assad en IS. Uit angst voor represailles vluchtte hij drie jaar geleden naar Turkije, om uiteindelijk via Duitsland in Nederland terecht te komen. Hij voelt het als zijn roeping om de wereld wakker te schudden. Daarom laat hij via Facebook en Twitter (@Mjaradie), in woord en beeld, de verschrikkelijke gevolgen van de Syrische burgeroorlog zien.

Voor zijn aankomst in Nederland heeft Mustafa zijn vingerafdruk in Duitsland afgegeven. Hierdoor liep zijn procedure vertraging op. In Nederland bemerkt hij de vooroordelen en de verdeeldheid over vluchtelingen. Hij pleit daarom voor meer achtergrondinformatie over vluchtelingen, zodat mensen hun beeld kunnen bijstellen. Als je hem vraagt naar integratie, geeft hij aan dat dat het beste lukt als je de taal spreekt. Hier heeft hij enkele praktische tips voor bij de hand.

Aankomst in Nederland

Mustafa vertelt dat zijn onwetendheid over de gevolgen van het afgeven van een vingerafdruk in een Europees aankomstland, zijn proces heeft vertraagd. Voordat Mustafa anderhalf jaar geleden in Nederland aankwam, heeft hij namelijk bij aankomst in Duitsland zijn vingerafdruk afgegeven. Hij refereert naar het zogenaamde Verdrag van Dublin, ook wel de Dublin-claim genoemd. Mustafa lijkt tijdens het interview goed op de hoogte te zijn van de inhoud van dit verdrag. Dit was hem echter niet bekend toen hij in Europa aankwam.

"Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen" verder lezen

De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands.  Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden over de erbarmelijke levensomstandigheden in Belgische vluchtelingenkampen.

Belgisch vluchtelingenkamp

Voeding

Sara* haalt haar schouders op. ‘We hadden vaak honger. Als we wat geld over hadden, kochten we chocolade. Ik zou liever pasta hebben gegeten, maar we konden niet koken in het kamp.’

‘De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter’

Haar echtgenoot pikt in: ‘Het eten dat we voorgeschoteld kregen, was absoluut niet lekker. Het was ook maar net genoeg voor een vrouw, zeker niet voor een man. De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter. Het was afschuwelijk. Sara werd hier ziek van. Ze is naar een dokter moeten gaan die haar adviseerde om van dieet te veranderen, maar dat stond de kampleiding niet toe.’

"De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter" verder lezen

Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands. Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden hoe moeilijk het is om een job te vinden.

Warm welkom

De vlotte dertigers Saïd en Sara  zouden ons in hun Belgische appartementje ontvangen. We hadden hen nog nooit ontmoet en hadden dan ook geen idee wat we konden verwachten. De kleine lift bracht ons omhoog in het robuuste woningcomplex. Dit bouwde de spanning op die we voelden kriebelen. Vandaag zouden we ons eerste échte interview doen.

Het koppel wachtte ons glimlachend op. Saïd en Sara oogden ietwat verlegen, maar waren vooral blij met de interesse die we toonden. Ze namen onze jassen aan en gebaarden dat we binnen mochten komen. Met vers fruit werden we verwelkomd in de knusse woonkamer. Het leek alsof we elkaar al jaren kenden.

Eén week na hun huwelijk vluchtten ze naar Europa, waarbij ze de Middellandse Zee in een rubberbootje trotseerden.

"Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel III: Misdaad en integratie

In Deel I en  II van onze interviewreeks met Sajida bespraken we de asielprocedure en cultuurschokken. Nu gaat haar verhaal verder. Het derde en laatste deel gaat dieper in op aanrandingen, Duits leren, en haar strijd om haar studies in Europa verder te zetten.

Deel III: Misdaad en integratie

Vorige keer spraken we over gebrek aan respect. Wat ging er door je heen toen je hoorde over de aanrandingen tijdens nieuwjaarsnacht in Keulen?

“Ik was geschokt!

Het duurde een tijdje vooraleer de berichten ons kamp bereikten, maar het kwam erg hard aan. Ik heb me keer op keer afgevraagd: waarom? Waarom zou iemand zoiets doen? Ik snapte het niet. Nog steeds niet. Ik weet dat mensen tot gruwelijkheden in staat zijn. Kijk maar wat er allemaal in Syrië is gebeurd … Maar massa aanrandingen? Neen, ik kon het niet vatten. Mijn hart bloedde.

"Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel III: Misdaad en integratie" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen

Vorige keer vertelde Sajida over haar aankomst in Duitsland. Ondertussen gaat het verhaal verder terwijl ze zich aanpast aan haar nieuwe situatie. Deel II van de driedelige reeks ‘Inzichten van een jonge Syrische in Europa’ gaat in op de asielprocedure, veiligheid en cultuurschokken. 

Deel II: Aanpassen

Hoe verliep de asielprocedure?

“Bij onze aankomst in Duitsland vulden we allerlei papierwerk in. De komende maanden gaven we meer informatie over wie we zijn, waar we vandaan kwamen, en waarom we asiel wensten. We moesten ook meermaals voor de rechtbank verschijnen. Aangezien we onze Syrische afkomst konden bewijzen, was het onderzoek naar onze situatie relatief beperkt. Anderen moesten een veel langere procedure ondergaan.

Iedereen kreeg één boodschap: wachten.

“Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen” verder lezen