Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur

Vijf jonge mannen vertellen hun verhaal over hun worsteling met het vinden van een baan of het beginnen met een studie.

Taher (21), Obaida (21) en Omran (21) zaten zeventien jaar geleden bij elkaar in de kleuterklas in Daraa, Syrië. Sindsdien zijn ze elkaars ‘broers’. Mohammed (24) is de oudere broer van Taher en is anderhalf jaar geleden, samen met hem, via Duitsland in Nederland aangekomen. Jeremy (21) is een Nederlander met een hart voor vluchtelingen en is student Sociaal Werk. Hij helpt Mohammed met het oefenen van zijn Nederlands. Via enkele omzwervingen binnen Nederland wonen zowel Taher, Mohammed als Omran nu in de provincie Zeeland. Obaida woont verder oostwaarts, in Brabant, en is een dag op bezoek bij zijn beste vriend Taher. Ik ga met ze in gesprek over hun leven in Nederland.

“Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur” verder lezen

Taboes als homoseksualiteit in integratiecursus


Abdeslam El Ghamri
, leraar Maatschappelijke Oriëntatie bij het Agentschap van Integratie en Inburgering, nodigde ons uit om een integratiecursus bij te wonen. Aangezien
‘normen en waarden’ zijn stokpaardje is, koos hij die les uit zijn repertoire. We gingen gretig op dit aanbod in.

Abdeslam gaat steevast van start met een theoretisch luik, waar concepten als gendergelijkheid worden uiteengezet. Vervolgens wordt er overgegaan tot discussie. Alle cursisten geven daarbij hun mening aan de hand van uitdagende vragen. Het was opvallend hoezeer ze allen van discussie houden. Vooral rond homoseksualiteit wilde iedereen zijn zegje doen.

Met dit artikel biedt RefuTales een exclusieve kijk in hoe het er in een integratiecursus aan toegaat …

Respectvolle Belgen

Na het theoretische luik van de integratiecursus, dat al behoorlijk interactief was, ging de discussie van start. Dit begon met een open vraag van Abdeslam: “Wat denken jullie zelf over de Belgische normen en waarden?” Iedereen mocht zijn/haar mening geven.

"Taboes als homoseksualiteit in integratiecursus" verder lezen

Binnenkijken in een integratiecursus


Er wordt vaak gesproken over het belang van normen en waarden in het integratieproces, maar wat betekent dit in de praktijk? 
Wat zijn de fundamenten uit onze samenleving, en hoe gaan nieuwkomers daarmee om? Sommige vluchtelingen zijn van oordeel dat een integratiecursussen niet over integratie gaan. Eén vraag ligt iedereen op de lippen: wat is de waarde van deze lessen?

We trokken onze stoute schoenen aan en besloten een integratiecursus bij te wonen. Abdeslam El Ghamri bleek bereid de deuren van zijn inburgeringsklas open te zetten. RefuTales mocht de les rond de Belgische normen en waarden meevolgen. Op die manier konden we de reacties van de cursisten uit eerste hand vernemen. Oordeel vooral zelf.

Nieuwsgierige blikken

Toen Cornelius Roemer en ikzelf de integratiecursus klas binnen wandelden, werden we met nieuwsgierige blikken onthaald.

De gezichten van de cursisten spraken boekdelen: ‘wie waren deze westerlingen?’ en ‘wat deden zij in een – in het Arabisch gedoceerde – integratiecursus?’. We namen een plaatsje achterin het lokaal.

"Binnenkijken in een integratiecursus" verder lezen

De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands.  Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden over de erbarmelijke levensomstandigheden in Belgische vluchtelingenkampen.

Belgisch vluchtelingenkamp

Voeding

Sara* haalt haar schouders op. ‘We hadden vaak honger. Als we wat geld over hadden, kochten we chocolade. Ik zou liever pasta hebben gegeten, maar we konden niet koken in het kamp.’

‘De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter’

Haar echtgenoot pikt in: ‘Het eten dat we voorgeschoteld kregen, was absoluut niet lekker. Het was ook maar net genoeg voor een vrouw, zeker niet voor een man. De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter. Het was afschuwelijk. Sara werd hier ziek van. Ze is naar een dokter moeten gaan die haar adviseerde om van dieet te veranderen, maar dat stond de kampleiding niet toe.’

"De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter" verder lezen

Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands. Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden hoe moeilijk het is om een job te vinden.

Warm welkom

De vlotte dertigers Saïd en Sara  zouden ons in hun Belgische appartementje ontvangen. We hadden hen nog nooit ontmoet en hadden dan ook geen idee wat we konden verwachten. De kleine lift bracht ons omhoog in het robuuste woningcomplex. Dit bouwde de spanning op die we voelden kriebelen. Vandaag zouden we ons eerste échte interview doen.

Het koppel wachtte ons glimlachend op. Saïd en Sara oogden ietwat verlegen, maar waren vooral blij met de interesse die we toonden. Ze namen onze jassen aan en gebaarden dat we binnen mochten komen. Met vers fruit werden we verwelkomd in de knusse woonkamer. Het leek alsof we elkaar al jaren kenden.

Eén week na hun huwelijk vluchtten ze naar Europa, waarbij ze de Middellandse Zee in een rubberbootje trotseerden.

"Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen

Vorige keer vertelde Sajida over haar aankomst in Duitsland. Ondertussen gaat het verhaal verder terwijl ze zich aanpast aan haar nieuwe situatie. Deel II van de driedelige reeks ‘Inzichten van een jonge Syrische in Europa’ gaat in op de asielprocedure, veiligheid en cultuurschokken. 

Deel II: Aanpassen

Hoe verliep de asielprocedure?

“Bij onze aankomst in Duitsland vulden we allerlei papierwerk in. De komende maanden gaven we meer informatie over wie we zijn, waar we vandaan kwamen, en waarom we asiel wensten. We moesten ook meermaals voor de rechtbank verschijnen. Aangezien we onze Syrische afkomst konden bewijzen, was het onderzoek naar onze situatie relatief beperkt. Anderen moesten een veel langere procedure ondergaan.

Iedereen kreeg één boodschap: wachten.

“Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen” verder lezen