Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur

Vijf jonge mannen vertellen hun verhaal over hun worsteling met het vinden van een baan of het beginnen met een studie.

Taher (21), Obaida (21) en Omran (21) zaten zeventien jaar geleden bij elkaar in de kleuterklas in Daraa, Syrië. Sindsdien zijn ze elkaars ‘broers’. Mohammed (24) is de oudere broer van Taher en is anderhalf jaar geleden, samen met hem, via Duitsland in Nederland aangekomen. Jeremy (21) is een Nederlander met een hart voor vluchtelingen en is student Sociaal Werk. Hij helpt Mohammed met het oefenen van zijn Nederlands. Via enkele omzwervingen binnen Nederland wonen zowel Taher, Mohammed als Omran nu in de provincie Zeeland. Obaida woont verder oostwaarts, in Brabant, en is een dag op bezoek bij zijn beste vriend Taher. Ik ga met ze in gesprek over hun leven in Nederland.

“Vier jonge Syriërs overdenken Nederlandse cultuur” verder lezen

Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende

Zelden ontmoet je mensen wiens kracht en levensenergie anderen tot beweging aanzetten. Sally Ghannoum is zo iemand. Anderhalf jaar nadat ze in België aankwam, heeft ze -met de hulp van tientallen nieuwe vrienden- een Syrisch restaurant uit de grond gestampt.

We spraken haar in het Antwerpse Dilbi Falafel, terwijl we van de verzorgde keuken genoten. Algauw werd duidelijk dat Sally meer te bieden heeft dan enkel Oriëntaalse schotels. Je zou haar de belichaming van geslaagde integratie kunnen noemen.

Restaurant in Arabische wijk

Dilbi Falafel is niet meteen een zaak die je per toeval ontdekt. Via mond-tot-mondreclame groeit het cliënteel gestaag. Het ligt in de Antwerpse Diepestraat (nr. 60), op tien minuutjes wandelen van het station. Mijn eerste impuls, de winkelstraat de Meir inlopen, onderdrukkend, begaf ik me naar de Arabische wijk. Sally droomt van een groot restaurant op de Groenplaats, maar neemt voorlopig genoegen met haar knusse zaak. Ze heeft gelijk. Misschien voegt de locatie zelfs wat toe aan de charme.

“Hoe een Syrische regisseur een restaurant opende” verder lezen

Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen

Mustafa Aljaradi (31) komt oorspronkelijk uit de buurt van Raqqa, Syrië. Hij is politiek vluchteling. In zijn thuisland uitte hij stevige kritiek op het regime van Assad en IS. Uit angst voor represailles vluchtte hij drie jaar geleden naar Turkije, om uiteindelijk via Duitsland in Nederland terecht te komen. Hij voelt het als zijn roeping om de wereld wakker te schudden. Daarom laat hij via Facebook en Twitter (@Mjaradie), in woord en beeld, de verschrikkelijke gevolgen van de Syrische burgeroorlog zien.

Voor zijn aankomst in Nederland heeft Mustafa zijn vingerafdruk in Duitsland afgegeven. Hierdoor liep zijn procedure vertraging op. In Nederland bemerkt hij de vooroordelen en de verdeeldheid over vluchtelingen. Hij pleit daarom voor meer achtergrondinformatie over vluchtelingen, zodat mensen hun beeld kunnen bijstellen. Als je hem vraagt naar integratie, geeft hij aan dat dat het beste lukt als je de taal spreekt. Hier heeft hij enkele praktische tips voor bij de hand.

Aankomst in Nederland

Mustafa vertelt dat zijn onwetendheid over de gevolgen van het afgeven van een vingerafdruk in een Europees aankomstland, zijn proces heeft vertraagd. Voordat Mustafa anderhalf jaar geleden in Nederland aankwam, heeft hij namelijk bij aankomst in Duitsland zijn vingerafdruk afgegeven. Hij refereert naar het zogenaamde Verdrag van Dublin, ook wel de Dublin-claim genoemd. Mustafa lijkt tijdens het interview goed op de hoogte te zijn van de inhoud van dit verdrag. Dit was hem echter niet bekend toen hij in Europa aankwam.

"Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen" verder lezen

Overheid moet vluchtelingen Netflix geven zodat taalstudie leuk wordt

Refutales-oprichtster Sajida Altaya  wil graag haar opinies delen, maar ook van haar cultuur laten proeven. Dat proeven neemt ze vrij letterlijk. Een volk leer je kennen via hun keuken. Met trots nodigde ze haar mede-oprichters bij haar gezin in Stuttgart uit voor een typisch Syrische maaltijd.

Hier leerden we dat haar zus Heba een totaal tegenovergestelde visie heeft op het leren van de lokale taal.

Zusterlijk gekibbel

Sajida’s moeder Waheba stond -met de nodige hulp van haar dochters- in voor het koken. Ze spaarde kosten noch moeite: gasten worden tot in de puntjes in de watten gelegd. Ze schotelde ons verse tabouleh, gevulde groenten, soepen en zelfgemaakte frietjes voor. Tussendoor genoten we van zelfgemaakte cakes, vruchtensap, thee en Syrische koffie. Het was overheerlijk.

"Overheid moet vluchtelingen Netflix geven zodat taalstudie leuk wordt" verder lezen

Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands. Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden hoe moeilijk het is om een job te vinden.

Warm welkom

De vlotte dertigers Saïd en Sara  zouden ons in hun Belgische appartementje ontvangen. We hadden hen nog nooit ontmoet en hadden dan ook geen idee wat we konden verwachten. De kleine lift bracht ons omhoog in het robuuste woningcomplex. Dit bouwde de spanning op die we voelden kriebelen. Vandaag zouden we ons eerste échte interview doen.

Het koppel wachtte ons glimlachend op. Saïd en Sara oogden ietwat verlegen, maar waren vooral blij met de interesse die we toonden. Ze namen onze jassen aan en gebaarden dat we binnen mochten komen. Met vers fruit werden we verwelkomd in de knusse woonkamer. Het leek alsof we elkaar al jaren kenden.

Eén week na hun huwelijk vluchtten ze naar Europa, waarbij ze de Middellandse Zee in een rubberbootje trotseerden.

"Syrische wetenschapper: integratiecursussen gaan niet over integratie" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel III: Misdaad en integratie

In Deel I en  II van onze interviewreeks met Sajida bespraken we de asielprocedure en cultuurschokken. Nu gaat haar verhaal verder. Het derde en laatste deel gaat dieper in op aanrandingen, Duits leren, en haar strijd om haar studies in Europa verder te zetten.

Deel III: Misdaad en integratie

Vorige keer spraken we over gebrek aan respect. Wat ging er door je heen toen je hoorde over de aanrandingen tijdens nieuwjaarsnacht in Keulen?

“Ik was geschokt!

Het duurde een tijdje vooraleer de berichten ons kamp bereikten, maar het kwam erg hard aan. Ik heb me keer op keer afgevraagd: waarom? Waarom zou iemand zoiets doen? Ik snapte het niet. Nog steeds niet. Ik weet dat mensen tot gruwelijkheden in staat zijn. Kijk maar wat er allemaal in Syrië is gebeurd … Maar massa aanrandingen? Neen, ik kon het niet vatten. Mijn hart bloedde.

"Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel III: Misdaad en integratie" verder lezen