“Uiteindelijk is het heel simpel – we zijn allemaal mensen”

De Nederlandse Hanaâ is arts en volgt op dit moment de master Public Health aan de London School of Hygiene & Tropical Medicine. In de kerstvakantie van 2016 was Hanaâ tien dagen op Lesbos, om daar in verschillende vluchtelingenkampen medische hulp te bieden.

Van Facebook naar Lesbos

“Elke keer als ik mijn Facebook opende, kwamen er berichten over de Syrische oorlog in mijn tijdlijn. Ik voelde me machteloos, boos en verdrietig over zoveel ellende. En toen kwam Stichting Bootvluchteling op mijn pad  – een organisatie die praktische hulp biedt aan vluchtelingen op verschillende Griekse eilanden.” Met hen ging Hanaâ op medische missie.

““Uiteindelijk is het heel simpel – we zijn allemaal mensen”” verder lezen

Ik stoorde me aan vluchtelingen, nu ben ik er zelf één

Twee jaar geleden verhuisden Melek* en haar man, een Turkse diplomaat aangesteld in Brussel, naar België. Voor haar vertrek nam ze onbetaald verlof bij de prestigieuze instelling waar ze werkte. Tot 15 juli 2016 was hun leven perfect. Alles veranderde in één dag. Na de poging tot staatsgreep in Turkije, werd haar man uit zijn taken ontheven. Melek werd op haar beurt ontslagen omdat ze met hem gehuwd was. Niet in staat naar hun land terug te keren uit angst voor vervolging, vroegen ze asiel aan in België. Geldgebrek en angst voor represailles overheersen hun leven.

Ondanks haar drukke agenda – zoeken naar een job, het volgen van lessen Frans en Nederlands en haar onbetaald onderzoek als doctoraatskandidate – vond ze een gaatje om een opiniestuk te schrijven voor RefuTales. Eén jaar na de mislukte staatsgreep voelt Melek zich klaar om haar verhaal te doen.

“Ik stoorde me aan vluchtelingen, nu ben ik er zelf één” verder lezen

Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen

Mustafa Aljaradi (31) komt oorspronkelijk uit de buurt van Raqqa, Syrië. Hij is politiek vluchteling. In zijn thuisland uitte hij stevige kritiek op het regime van Assad en IS. Uit angst voor represailles vluchtte hij drie jaar geleden naar Turkije, om uiteindelijk via Duitsland in Nederland terecht te komen. Hij voelt het als zijn roeping om de wereld wakker te schudden. Daarom laat hij via Facebook en Twitter (@Mjaradie), in woord en beeld, de verschrikkelijke gevolgen van de Syrische burgeroorlog zien.

Voor zijn aankomst in Nederland heeft Mustafa zijn vingerafdruk in Duitsland afgegeven. Hierdoor liep zijn procedure vertraging op. In Nederland bemerkt hij de vooroordelen en de verdeeldheid over vluchtelingen. Hij pleit daarom voor meer achtergrondinformatie over vluchtelingen, zodat mensen hun beeld kunnen bijstellen. Als je hem vraagt naar integratie, geeft hij aan dat dat het beste lukt als je de taal spreekt. Hier heeft hij enkele praktische tips voor bij de hand.

Aankomst in Nederland

Mustafa vertelt dat zijn onwetendheid over de gevolgen van het afgeven van een vingerafdruk in een Europees aankomstland, zijn proces heeft vertraagd. Voordat Mustafa anderhalf jaar geleden in Nederland aankwam, heeft hij namelijk bij aankomst in Duitsland zijn vingerafdruk afgegeven. Hij refereert naar het zogenaamde Verdrag van Dublin, ook wel de Dublin-claim genoemd. Mustafa lijkt tijdens het interview goed op de hoogte te zijn van de inhoud van dit verdrag. Dit was hem echter niet bekend toen hij in Europa aankwam.

"Sommige Europeanen denken dat vluchtelingen allemaal uit de jungle komen" verder lezen

De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter

Architect Sara* en computeringenieur Saïd* huwden vlak voor ze Syrïe ontvluchtten. Ze kregen asiel en wonen in een klein maar gezellig Belgisch appartementje. Hij is ingeschreven in de Master ‘computer science’, zij in een intensieve cursus Nederlands.  Ze verwelkomden ons in hun woning, waar ze vertelden over de erbarmelijke levensomstandigheden in Belgische vluchtelingenkampen.

Belgisch vluchtelingenkamp

Voeding

Sara* haalt haar schouders op. ‘We hadden vaak honger. Als we wat geld over hadden, kochten we chocolade. Ik zou liever pasta hebben gegeten, maar we konden niet koken in het kamp.’

‘De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter’

Haar echtgenoot pikt in: ‘Het eten dat we voorgeschoteld kregen, was absoluut niet lekker. Het was ook maar net genoeg voor een vrouw, zeker niet voor een man. De organisatie wist dat de maaltijden onze magen niet vulden, dus kregen we drie keer per dag een dikke schep boter. Het was afschuwelijk. Sara werd hier ziek van. Ze is naar een dokter moeten gaan die haar adviseerde om van dieet te veranderen, maar dat stond de kampleiding niet toe.’

"De maaltijden vulden onze magen niet, dus kregen we drie keer per dag een grote schep boter" verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen

Vorige keer vertelde Sajida over haar aankomst in Duitsland. Ondertussen gaat het verhaal verder terwijl ze zich aanpast aan haar nieuwe situatie. Deel II van de driedelige reeks ‘Inzichten van een jonge Syrische in Europa’ gaat in op de asielprocedure, veiligheid en cultuurschokken. 

Deel II: Aanpassen

Hoe verliep de asielprocedure?

“Bij onze aankomst in Duitsland vulden we allerlei papierwerk in. De komende maanden gaven we meer informatie over wie we zijn, waar we vandaan kwamen, en waarom we asiel wensten. We moesten ook meermaals voor de rechtbank verschijnen. Aangezien we onze Syrische afkomst konden bewijzen, was het onderzoek naar onze situatie relatief beperkt. Anderen moesten een veel langere procedure ondergaan.

Iedereen kreeg één boodschap: wachten.

“Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel II: Aanpassen” verder lezen

Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel I: Aankomst

In een verlichtend interview deelt RefuTales oprichtster Sajida Altaya haar ervaringen als vluchteling in Europa met collega’s Dorien Dierckx en Cornelius Roemer. Dit diepgaande gesprek resulteerde in een driedelige reeks. Deel I gaat in op haar reis naar Duitsland en de eerste maanden van haar verblijf.

DEEL I: Aankomst

Waarom ben je Syrië ontvlucht?

“We voelden ons niet meer veilig. In de zomer van 2014 veranderde het dorp waar ik opgroeide, ongeveer een uur rijden van Damascus, in een oorlogsgebied. Gevechten tussen rebellen en strijdkrachten van de overheid werden dagelijkse kost. We verhuisden naar Damascus in de hoop daar wat rust te vinden.

Zelfs daar bleek de situatie gevaarlijk. Het was onmogelijk om door te gaan met het dagelijkse leven. Na een maand verlieten we ons geliefde thuisland. Mijn zus besloot om samen met haar echtgenoot in Damascus te blijven. Dat was beangstigend. We namen haar negenjarige dochter mee in de hoop dat haar ouders ons later zouden kunnen volgen. Ze zijn ondertussen al meer dan twee jaar gescheiden.

"Inzichten van een jonge Syrische in Europa—Deel I: Aankomst" verder lezen