Ik stoorde me aan vluchtelingen, nu ben ik er zelf één

Twee jaar geleden verhuisden Melek* en haar man, een Turkse diplomaat aangesteld in Brussel, naar België. Voor haar vertrek nam ze onbetaald verlof bij de prestigieuze instelling waar ze werkte. Tot 15 juli 2016 was hun leven perfect. Alles veranderde in één dag. Na de poging tot staatsgreep in Turkije, werd haar man uit zijn taken ontheven. Melek werd op haar beurt ontslagen omdat ze met hem gehuwd was. Niet in staat naar hun land terug te keren uit angst voor vervolging, vroegen ze asiel aan in België. Geldgebrek en angst voor represailles overheersen hun leven.

Ondanks haar drukke agenda – zoeken naar een job, het volgen van lessen Frans en Nederlands en haar onbetaald onderzoek als doctoraatskandidate – vond ze een gaatje om een opiniestuk te schrijven voor RefuTales. Eén jaar na de mislukte staatsgreep voelt Melek zich klaar om haar verhaal te doen.

Veiligheidsoverwegingen

“Het ontslag van mijn man is tragikomisch, aangezien we in België verbleven (volgens president Erdogan het centrum van PKK-militie en coupplegers , ed.) toen de poging tot een coup in Turkije plaatsvond. We zijn al een tijdje niet meer in ons thuisland geweest. Hoe kan mijn man er dan bij betrokken zijn? Hij heeft altijd gewerkt met het oog op de belangen van zijn land. Het doet me verdriet als ik zie hoe hij is behandeld.

We kunnen niet terug naar Turkije omdat velen, waaronder journalisten, academici, officieren en leerkrachten worden ontslagen, vastgehouden of erger. Het is voor ons een zeer vervelende situatie, aangezien we noch kunnen terugkeren naar ons land noch in België kunnen blijven. Dat laatste heeft meerdere redenen waar ik zo dadelijk dieper op inga.

“We voelen ons bedreigd en willen niet in vluchtelingenkampen verblijven.”

Omwille van veiligheidsoverwegingen willen we niet in vluchtelingenkampen verblijven. De grootste steun voor de grondwetswijziging die leidde tot het vergroten van Erdogans macht, kwam uit de hoek van Turkse staatsburgers in België (75%) . We vrezen dat pro-Erdogans ons schade kunnen berokkenen. De Belgische politie ontving reeds 80 klachten van Turkse mensen betreffende doodsbedreigingen en intimidatie. Baskin Oran, een Turkse professor en columnist, vergelijkt de situatie met het boek ‘Animal Farm’ van George Orwell. Een afwijkende mening is voldoende om als ‘één van hen’ te worden bestempeld (‘Sneeuwbal’ volgens Orwelliaanse inzichten).

Turkije heeft recentelijk een wet gestemd die zijn inlichtingendienst de toestemming geeft om in het buitenland te opereren. Ze hebben een gigantisch netwerk. Het valt ons op dat er in België veel ongeschoolde mensen van Turkse origine zijn die zouden gehoorzamen aan de Turkse inlichtingendienst, zonder dit enigszins in vraag te stellen. Bovendien werden grote beloningen uitgeloofd voor gouden tips naar vermeende gulenisten (volgens de Turkse overheid een terroristische organisatie, ed.). Johan Heymans, een advocaat die de verdediging van een volgeling van Gülen op zich neemt, zei: ‘We beschikken over documenten die aantonen dat de Turkse maffia jacht maakt op volgelingen van Gülen in België’. Dit is schrikbarend, ook al ken ik niet al de details in deze zaak.

“Europese autoriteiten trachten Erdogan niet woedend te maken uit angst dat de immigratie deal geannuleerd zou worden.”

De druk wordt groter omdat Europese autoriteiten op de toppen van hun tenen lopen om Erdogan niet woedend te maken uit angst dat de immigratie deal geannuleerd zou worden. (Turkije herbergt het grootste aantal ontheemde Syriërs (zo’n 3 miljoen), ed.). Volgens een verslag in La Libre (gebaseerd op een verklaring van Walter Van Steenbrugge, een advocaat die een industrieel die nauwe banden heeft met de Gülenbeweging, verdedigt, ed.) probeert de Turkse inlichtingendienst tegenstanders te ontvoeren en terug te sturen. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ons iets zal overkomen in België, maar er is een reële kans. Ik zal het lot niet tarten.

We beschermen onze identiteit en woonplaats goed.

Geldgebrek

We hebben geen inkomen. Aangezien onze asielaanvraag nog niet is afgerond, kunnen we geen subsidies ontvangen. We hebben het recht om naar een vluchtelingenkamp te gaan waar men zou voorzien in voeding en een dak boven ons hoofd, maar dit is (zoals hierboven vermeld) voor ons geen optie. Ik kan mijn gezin niet in gevaar brengen. We zijn aan handen en voeten gebonden. We teren op ons spaargeld. Vrienden van ons verkochten hun auto om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik heb geen idee wat we zullen doen als we zonder spaargeld komen te zitten.

“Vrienden van ons verkochten hun auto om de eindjes aan elkaar te knopen.”

Om een job te kunnen vinden, moeten we Frans en Nederlands leren, wat zo goed als onmogelijk is op zo’n korte termijn. Mijn man solliciteerde voor meerdere vacatures, maar werd geweigerd op basis van dit taalprobleem. Ik ben een doctoraatskandidate aan een Belgische universiteit, maar als externe onderzoeker ontvang ik geen inkomen. Daarenboven kan ik me moeilijk concentreren op mijn onderzoek, aangezien ik een job moet vinden om te kunnen overleven. Mijn zorgen komen de kwaliteit van mijn werk niet ten goede.

“Ik kan me moeilijk concentreren op mijn onderzoek, aangezien ik een job moet vinden om te kunnen overleven.”

Ik begon te werken van zodra ik aan de universiteit afstudeerde. Ik heb niemand ooit om iets gevraagd. Ook nu zoek ik geen giften of hoef ik niets gratis. Ik wil enkel werken en bijdragen aan de samenleving waarin ik me bevind. Ik ben er zeker van dat gelijk welke ondersteuning die zal worden gegeven aan kwetsbare mensen zoals wij, veelvuldig ten goede zal komen aan dit land.

Vluchtelingenstatus aanvaarden

Als lid van de Turkse elite bleef ik tot voor kort gespaard van grote problemen. Voor 15 juli 2016 was mijn leven perfect. Het is heel confronterend om alles plotsklaps te verliezen. Ik heb nooit echt begrepen wat het betekende om een vluchteling te zijn. Ik stoorde me eerlijk gezegd zelfs aan hen. Het is nogal ironisch dat ik nu één van hen ben.

“Ik heb nooit echt begrepen wat het betekende om een vluchteling te zijn. Ik stoorde me eerlijk gezegd zelfs aan hen.”

De voorbije gebeurtenissen hebben me helpen groeien als persoon. Het heeft mijn blik verruimd. Ik heb geleerd dat alles in een dag kan omslaan. Niemand is immuun voor ellende en iedereen kan gelijk wanneer een vluchteling worden. Rampen gebeuren. Stel u voor: wat zou u doen als er een kerncentrale zou ontploffen in uw buurt?”

*De auteur verkiest anoniem te blijven. Haar identiteit is gekend bij RefuTales.


Vertaald door: Veerle Masscheleyn


ABONNEER JE OP REFUTALES D.M.V. E-MAIL

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op deze blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.


 

Related Posts